JAGnięcy szept / AGNus whispers

A oni tańczą… (#KochajmySię! teatru Tetatet, reż. Mirosław Bieliński) Dwudziestego szóstego maja minie rok, odkąd na mapie kulturalnej Kielc pojawił się teatr Tetatet. Zaistnieli dzięki przedstawieniu „Umrzeć ze śmiechu”, które przyciągnęło tłumy widzów poszukujących niewymuszonej rozrywki na dobrym poziomie. Ale… W showbiznesie to numer dwa jest decydujący dla oceny przedsięwzięcia artystycznego: jeśli produkt (książka, album, spektakl) okaże się nieco gorszy od pierwszego – będzie to niewybaczalne, uznane jako „fuks” początkującego i nic więcej; jeśli nawet bardzo dobry, ale utrzymany w podobnym tonie, stylistyce – odbiorca powie, że „gonią w piętkę”. Dlatego właściwy dobór drugiego spektaklu jest tak istotny. Artyści Tetatet, mając zapewne na uwadze ten drugi zarzut sięgnęli po propozycje całkowicie odmienną od pierwszej – spektakl muzyczny, powstały w oparciu o wyselekcjonowane piosenki, głównie szlagiery przedwojenne i z Kabaretu Starszych Panów. Jest to jednak forma trudna z ...

Zabić widza [W Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach wystawiono „Psychozę”. Niestety, nie Hitchcocka] Podobno (zgodnie z tekstem sztuki, która właśnie miała premierę) pragniemy, żeby zrozumiano to, co mówimy, choć sami tego nie rozumiemy. Produkujemy słowotok, który może wywołać najwyżej empatię, ponieważ niezdolni jesteśmy do komunikowania sensów. Nie mam pewności, czy te tezy miały dotyczyć wszystkich ludzi czy tylko tych dotkniętych chorobą psychiczną. Śmiem twierdzić, że najlepiej opisują one działania licznych współczesnych artystów z kręgu postmoderny, która swój ogon zjadła dawno, a teraz, bełkocząc, trawi chyba genitalia. Zaś co do empatii… PO 30 minutach na widowni miałam coś między chorobą sierocą z ADHD, po następnych dziesięciu myśli samobójcze, które zakończyły się autentyczną psychozą i wściekłą nienawiścią w stosunku do aktorów na scenie. Na szczęście skończyli, kiedy już miałam wstać i pójść rozwalać dekoracje… Czyli sukces. Jeśli „sztuka” miała dać nam odcz...

Our Lady has blushed Because her children  do not Love her anymore The collapsing spire smashed The heritage or what We used to be before... It's not the roof that burnt It's the hand that protected Us from the unknown What has been neglected Is gone.... Forever..... Do you believe now we're closing an end?

Mieszkając w Kielcach całe życie, człowiek nie wie, co to widnokrąg. Gdzie się nie obejrzysz, w niedużej odległości od ciebie wyrasta pagór, i nie wiesz, czy jak się wespniesz, sięgniesz nieba, czy wchłonie cię bezkres przycupniety z drugiej strony.  Pewnie dlatego tak przyciąga nas morze - absolutne przeciwieństwo naszych krajobrazów... Kielecka premiera adaptacji powieści Myśliwskiego była obcowaniem z widnokręgiem - najlepszym, jakie mogło spotkać kielczanina. Adaptacja alinearnej opowieści o - pozornie banalnej - przemianie chłopca w mężczyznę jest obrazem uniwersalnym. Oczywiście, powyższy opis treści książki jest karygodnym uproszczeniem, ale jeśli ktoś pragnie pogłębienia tematu, literatura dotyczącą powieści jest obszerna. I będzie dobrym wstępem do odbioru spektaklu, ponieważ jego twórcy wykazali się (dla mnie na szczęście) wielką lojalnoscią wobec pierwowzoru. Ta adaptacja jest według mnie wiernym przekładem intersemiotycznym, tekst oryginału jest w centrum spektaklu, ...

Łany łany  Łono ćmy zastanie  Pyłki lecą ładnie   Kto ślubu pragnie   Potomek dziecię  Szalonam przecież   Kto cięcie dmuchawcom sprawił   Muchy muchy  Lwy gonią areny duchy  Gruszka mój modus operandi dławi   Jak wszystko jest płynne  Czemu widzę tylko białe i czerwone  Nie lękaj się Proste ścieżki miej  * Stopy kiedyś się stroiły Jak złodziei bóg Teraz ledwie stoją Pierś rżnięta pucharem  Albo i kielichem Kom - unia wszystkich sług Kwiecie kwiecie  Ćma łono oplecie  Pyłki lecą ładnie   Kto ślubu pragnie   Potomek dziecię  Szalonam przecież Nie lękaj się Proste ścieżki miej Jasność przed nami goni błędy Podatność na życie  Katar sienny absurdu … Poprawić swój modus vivendi? * na podstawie zdjęcia Jerzego Bednarsk...

Szalone nożyczki – szkic recenzji “What you do in this world is a matter of no consequence. The question is what can you make people believe you have done.” [Co robisz na tym świecie to sprawa bez szczególnych następstw. Sztuką jest sprawić, żeby ludzie uwierzyli, że coś zrobiłeś.] ―  Arthur Conan Doyle,  A Study in Scarlet Zróbmy sobie mordercę Mieszane uczucia targały mną, kiedy podążałam do Teatru im. S. Żeromskiego w Kielcach na premierę nowej inscenizacji globalnego hitu – komedii „Szalone nożyczki” w reżyserii Jerzego Bończaka. Z jednej strony obawa, bo, jak już pisałam, nie jestem amatorem komedii. Często czuję się zażenowana w momentach, gdy inni zanoszą się od śmiechu. Z drugiej strony radość, bo uwielbiam oglądać telewizyjne kryminały, szczególnie te tradycyjne brytyjskie, gdzie, podążając za tokiem myślenia głównego bohatera – detektywa, czasem udaje mi się wyzbierać okruchy wskazówek i wskazać mordercę zanim jego nazwisko pada z ekranu. Z nadzieją, że kr...

The increased presence of Muslims in Italy and in Europe is directly proportional to our loss of freedom Oriana Fallaci Chyba wolę Ewę Bem Na sobotniej premierze w kieleckim Teatrze im. S. Żeromskiego mieliśmy okazję zobaczyć przedstawienie, które już przed wakacjami debiutowało    w Warszawie. Owa koprodukcja zdążyła, jeśli wierzyć mediom społecznościowym i Gazecie Teatralnej, wyrobić sobie pewną markę w kręgach stolicy, a teraz, po niewielkim „liftingu”, trafiła na tak zwaną prowincję. Choć żadnej „prowincjonalności” nie dało się wyczuć w warsztacie prezentowanym przez naszych aktorów, biorących udział w projekcie – spektakl stał na wysokim i dość równym poziomie wykonawczym – nieodparcie krążyła mi   po głowie, myśl, że twórcy nie mogli się doczekać tej „małomiasteczkowej” premiery. W końcu, tutaj, w zaściankowym Klerykowie,   mają (jak mniemam, mniemają oni) szansę natrafić na wymarzonego targetowego widza, który da się sprowokować i, uniesiony wyszydzany...